Vi ikh bin gevorn an ekspert in faln
מען זאָגט, אַז מיט די יאָרן װערט דער מענטש קליגער. דאָס קען זײַן אמת. נאָר קיינער האָט נישט צוגעגעבן, אַז בשעת דער קאָפּ װערט קליגער, װערן די פֿיס נאַריש.
אַ מאָל בין איך געגאַנגען אָן אַ סך חשבונות. הײַנט מאַך איך יעדן טריט, װי איך גיי אַריבער אַ שטריק איבערן דניעפּר.
און דען — אַ קליינער גליטש… נישט קײן שרעקלעכער. נאָר גענוג, כּדי זיך צעברעכן דעם שענקל־בײן.
מען פֿאַלט אין אַ רגע. נאָר אױפֿשטײן… דאָס איז שוין אַן אַנדער מעשׂה.
דער דאָקטער האָט מיך באַטראַכט, געשמײכלט און געזאָגט:
— „נו, דאָס װעט זיך צונױפֿװאַקסן.“
איך האָב אים געענטפֿערט:
— „דאָקטער, בײנער װאַקסן אפֿשר צונױף. געדולד װאַקסט נישט אַזױ גיך.“
פֿון יענעם טאָג אָן האָבן אַלע אַנדערע אָנגעהױבן מיך לערנען װי אַזױ צו גײן.
„פּאַמעלעך.“
„האַלט זיך אָן.“
„זע װוּ דו טריטסט.“
אַ שײנע עצה. װוּ זײַנען אַלע געװען מיט די עצות פֿינף מינוט פֿריִער?
איצט איז יעדע טרעפּ פֿאַר מיר אַ באַרג, יעדע גלאַטע שטײן — אַ חשוד, און יעדע טעפּעך קוקט אױס װי ער האָט אַ פּערזענלעכע פֿײַנטשאַפֿט מיט מיר.
מײַנע קינדער בעטן:
— „טאַטע, זײַ אָפּגעהיט.“
איך װיל זײַן אָפּגעהיט. נאָר דער אײבערשטער האָט מיר געגעבן אַ קאָפּ, װאָס מײנט נאָך אַלץ, אַז איך בין פֿערציק, און פֿיס, װאָס װײסן בעסער.
אָבער װאָס זאָל איך טאָן? װײנען? דאָס העלפֿט נישט. לאַכן טוט אפֿשר אויך נישט העלפֿן — נאָר ס’איז אַ סך געשמאַקער.
דעריבער זאָג איך:
אַז מע קען נאָך לאַכן נאָך אַזאַ געפֿאַל, דאַן איז נאָך נישט אַלץ צעבראָכן.
Vi ikh bin gevorn an ekspert in faln
Men zogt, az mit di yorn vert der mentsh kliger. Dos ken zayn emes. Nor keyner hot nisht tsugegebn, az beshas der kop vert kliger, vern di fis narish.
A mol bin ikh gegangen on a sakh kheshboynes. Haynt makh ikh yedn trit, vi ikh gey ariber a shtrik ibern Dniepr.
Un den — a kleyner glitsh… nisht keyn shreklekher. Nor genug, kedey zikh tsebrekhn dem shenkl-beyn.
Men falt in a rege. Nor oyfshteyn… dos iz shoyn an ander mayse.
Der dokter hot mikh batrakht, geshmeykhlt un gezogt:
— “Nu, dos vet zikh tsunoyfvaksn.”
Ikh hob im geentfert:
— “Dokter, beyner vaksn efsher tsunoyf. Geduld vakst nisht azoy gikh.”
Fun yenem tog on hobn ale andere ongehoybn mikh lernen vi azoy tsu geyn.
“Pamelekh.”
“Halt zikh on.”
“Ze vu du tritst.”
A sheyne eytse. Vu zenen ale geven mit di eytses finf minut frier?
Itst iz yede trep far mir a barg, yede glate shteyn — a khoshed, un yeder tepekh kukt oys vi er hot a perzenlekhe fayntshaft mit mir.
Mayne kinder betn:
— “Tate, zay opgehit.”
Ikh vil zayn opgehit. Nor der Eybershter hot mir gegebn a kop, vos meynt nokh alts, az ikh bin fertsik, un fis, vos veysn beser.
Ober vos zol ikh ton? Veynen? Dos helft nisht. Lakhn tut efsher oykh nisht helfn — nor s’iz a sakh geshmaker.
Deriber zog ikh:
Az me ken nokh lakhn nokh aza gefal, dan iz nokh nisht ales tsebrokhn.
Comment je suis devenu un expert des chutes
On dit qu’avec les années, l’homme devient plus sage. C’est peut-être vrai. Mais personne n’a ajouté que, pendant que la tête devient plus sage, les pieds, eux, deviennent idiots.
Autrefois, je marchais sans trop réfléchir. Aujourd’hui, chaque pas est calculé, comme si je traversais une corde tendue au-dessus du Dniepr.
Et puis… une petite glissade. Rien d’extraordinaire. Juste assez pour me casser le fémur.
Tomber ne prend qu’un instant. Se relever, en revanche… c’est une toute autre histoire.
Le médecin m’a regardé en souriant :
— « Allons, ça se ressoudera. »
Je lui ai répondu :
— « Docteur, les os se ressoudent peut-être. La patience, elle, repousse beaucoup moins vite. »
Depuis ce jour-là, tout le monde s’est mis à m’apprendre à marcher.
« Doucement. »
« Tenez-vous. »
« Regardez où vous mettez les pieds. »
De bons conseils, sans doute. Mais où étaient-ils cinq minutes plus tôt ?
À présent, chaque escalier est une montagne, chaque dalle bien lisse est suspecte, et chaque tapis semble nourrir contre moi une vieille rancune.
Mes enfants me répètent :
— « Papa, fais attention. »
J’aimerais bien. Mais le Bon Dieu m’a laissé une tête qui se croit encore âgée de quarante ans, et des jambes qui, elles, savent très bien quel âge j’ai.
Alors, que faire ? Pleurer ? Cela ne sert à rien. Rire ne recolle sans doute pas les os, mais c’est tout de même beaucoup plus agréable.
C’est pourquoi je dis :
Tant qu’on peut encore rire après une telle chute, tout n’est pas encore cassé.